Praza de aparcadoiro: ¿dereito adquirido ou simple tolerancia?

O uso gratuíto dunha praza de aparcadoiro pode consolidarse como dereito adquirido (condición máis beneficiosa) se concorren dous elementos: a vontade inequívoca da empresa de conceder o beneficio e a súa vocación de permanencia. Unha vez consolidado o dereito, a retirada unilateral equivale a unha modificación substancial das condicións de traballo (MSCT). Por tanto, á marxe de se o seu orixe é un convenio colectivo, un acordo ou unha mera concesión tácita, a empresa que queira retirar o beneficio consolidado debe seguir a tramitación da modificación substancial das condicións de traballo.

Pero non todo uso de aparcadoiro xera un dereito adquirido. A clave está en se a concesión orixinal recolle algunha reserva de revogabilidade:

• Se a empresa comunicou no seu momento que o uso da praza non estaba garantido, ese orixe debilita a consolidación como condición máis beneficiosa.

• Si, polo contrario, a praza foi asignada nominalmente e mantida durante anos sen reserva algunha, o risco de condición máis beneficiosa consolidada é elevado.

Do mesmo xeito, o carácter salarial da praza depende do momento no que pode utilizarse. Se a praza pode utilizarse fóra do horario laboral, os tribunais considerana salario en especie, mentres que, se o uso queda restrinxido ao horario de traballo e non é transferible, non ten natureza salarial. Cando a praza ten natureza salarial, a súa retirada afecta directamente á cantidade retributiva e reforza a necesidade de seguir un procedemento de modificación substancial (ET, art. 41).

 

Os nosos profesionais informarano sobre calquera dúbida que teña sobre condicións máis beneficiosas e modificación substancial.